Niewidzialna wojna

Spis treści

Karta tytułowa

Dedykacja

Przedmowa

Wprowadzenie

Rozdział pierwszy. Totalna wojna

Rozdział drugi. Jak się tu znaleźliśmy

Rozdział trzeci. Gospodarka

Rozdział czwarty. Kryzys wojskowy

Rozdział piąty. Cyfrowe pole bitwy

Rozdział szósty. Nowoczesne działania wojenne: Przyszłość 5G

Rozdział siódmy. Polityka i dyplomacja

Rozdział ósmy. Kradzież własności intelektualnej

Rozdział dziewiąty. Światowa dominacja poprzez infrastrukturę

Rozdział dziesiąty. Sposób na Chiny: jak zwalczyć i zatrzymać chińską niewidzialną wojnę

Rozdział jedenasty. Pokonanie Chin w ich własnej grze

Podziękowania

Karta redakcyjna

Wszystkim, którzy złożyli przysięgę, że oddadzą swoje życie, wolność i święty honor, aby zachować naszą Republikę

PRZEDMOWA

NA ZACHODZIE PODSTAWĄ WIEDZY SĄ UDOKUMENTOWANE fakty. Kroniki wypełnione są wydarzeniami z dziejów państw zbudowanych na podstawach prawa. W Stanach Zjednoczonych Ustawa o Wolności Informacji obliguje rząd Stanów Zjednoczonych do udostępniania społeczeństwu najistotniejszych informacji, które są pod kontrolą rządu USA i gwarantuje nienaruszalność prywatnych.

Jak zatem udokumentować historię i rządy państwa, działającego niezgodnie z zachodnimi konwencjami? Co wtedy, kiedy takie państwo nie jest chętne do ujawnienia swoich tajemnic? Co wtedy, jeśli nie podlega ono prawu o jawności swoich rządów?

Świadomość tego, czego dowiedziałem się podczas wywiadów na temat Komunistycznej Partii Chin (KPCh) i obawa, że jej tajemnice pozostaną na zawsze zatajone przez komunistyczny system, skłoniły mnie do napisania tej książki.

Mam nadzieję, że w moje ślady pójdą inni i także podzielą się posiadanymi informacjami. Dzięki naszemu stopniowemu odcinaniu się od KPCh niebezpieczeństwo zagrażające ich życiu i majątkom będzie coraz mniejsze.

Oczywiście, istnieje inna możliwość: jeśli nie zerwiemy tej współpracy, nasze wolności, w tym wolność wypowiedzi, będą coraz bardziej ograniczane, gdyż KPCh konsekwentnie wymaże wiedzę o naszej własnej historii. Gdyby tak miało być, to zarówno ta książka, jak i sama Konstytucja Stanów Zjednoczonych Ameryki, nie będą już miały większego znaczenia. Ponieważ chciałem uczynić tę książkę tak przyjazną dla czytelnika, jak to tylko możliwe, a przeprowadziłem setki wywiadów, z których wiele wymagało poufności, zdecydowałem się zrezygnować z przypisów. Nie było moim zamiarem pisanie encyklopedii. W książce przytaczam zaledwie ułamek tego, czego się dowiedziałem, ale została napisana z potrzeby pilnego wyciągnięcia na światło dzienne wiedzy o prowadzonej przeciwko nam niewidzialnej wojnie. Patriotom pozostawiam zgłębienie i dalsze dokumentowanie tajemnic KPCh, które zapewni wszystkim podstawową wiedzę i będzie służyło wspieraniu i kontynuacji naszej Republiki i wolności, jaką nam gwarantuje.

WPROWADZENIE

WIEM COŚ O NIEWIDZIALNOŚCI. W 1998 roku rozpocząłem szkolenie – pilotaż bombowców B-2 Spirit, znanych jako Bombowce Stealth – niewykrywalne. W tym czasie B-2 był najnowocześniejszą bronią w arsenale Sił Powietrznych USA, olśniewającą, wartą miliard dolarów zaawansowaną technologicznie maszyną o futurystycznym kształcie. Jego ciągły krzywoliniowy kształt (stąd nazywany jest „latającym skrzydłem”) uniemożliwia wykrycie go przez fale elektromagnetyczne, wykorzystywane w systemach radarowych do śledzenia obiektów. Innymi słowy, nauczyłem się latać samolotem, który spełniał marzenie każdego stratega wojskowego – był niewidzialny.

Kolejno pełniłem funkcje: głównego stratega ds. Chin przy przewodniczącym Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, starszego urzędnika amerykańskiej obrony i amerykańskiego attaché ds. obrony w Chinach.

Dwadzieścia lat później, gdy rezygnowałem z funkcji starszego dyrektora planowania strategicznego w Białym Domu, byłem głęboko zaniepokojony tym, że inna niewidzialna broń jest używana przeciwko mojemu własnemu krajowi. Przez ostatnie czterdzieści lat Komunistyczna Partia Chin (KPCh) prowadzi kunsztowną grę, która jest wyrafinowana a zarazem prosta. Jej celem jest przejęcie kontroli i wpływów na całej planecie bez uciekania się do agresji wojskowej.

Poruszając się poza zasięgiem radarów naszej czujności, KPCh pozyskuje technologie, nie płacąc ani grosza za ich rozwój i wdrożenie, a także po cichu przejmuje kontrolę nad biznesem światowego transportu. Ponadto infiltrując nasze korporacje i laboratoria naukowe wykorzystuje pieniądze z amerykańskich inwestycji do obniżenia kosztów działalności własnych fabryk i firm, a następnie dolewa oliwy do ognia, nalegając, aby te pieniądze pozostały w Chinach.

Wojna między państwami w XXI wieku wygląda całkiem inaczej niż w XIX czy XX. To wojna bez bomb i pocisków, toczy się na jedynki i zera oraz dolary i centy – ekonomię, finanse, informacje o danych, produkcję, infrastrukturę i komunikację. Dziś, kontrolując te fronty, wygra się wojnę bez jednego strzału. To prosta, logiczna strategia, którą zachodni przywódcy zignorowali.

Nasi politycy, wojskowi, korporacje i finansiści przeoczyli te oznaki i nie rozpoznali subtelnej gry prowadzonej przez KPCh. Działają, zakładając po staremu, że wojnę toczy się tylko za pomocą bomb i tradycyjnej amunicji. Strategia KPCh jest diametralnie inna, bo wykorzystuje różnorodne taktyki: autoryzuje i sponsoruje kradzież, przymus, sabotaż gospodarczy i monopolizację infrastruktury na poziomie światowym, a wszystko to w celu zwiększenia strefy wpływów Chin. Wszędzie.

Podobnie jak bombowce B-2, które pilotowałem, niewidzialna wojna KPCh nie jest wcale tajna. Jak mogliśmy to przegapić?

Nie jestem zainteresowany wskazywaniem winnych. Elity, zarówno republikańskie jak i demokratyczne, albo przeoczyły znaki, albo są współwinne. Jako patriota troszczę się o moich współobywateli a moim głównym zamiarem jest obrona ludzi tego kraju i idei, które przyświecały im od jego założenia.

Być może nic nie zagraża KPCh bardziej niż Konstytucja Stanów Zjednoczonych. Prezydent Chin Xi Jinping sam to stwierdził, a dokumenty KPCh, którymi się podzielę, pokażą, że podstawowe amerykańskie idee – prawa wolności słowa i wolności wyznania – są największym zagrożeniem dla autorytarnej władzy KPCh, która wie, że te wolności nigdy nie mogą zakorzenić się w Chinach i nigdy nie mogą stać się prawami chińskich obywateli.

Fundamentalna odraza KPCh do Karty Praw Stanów Zjednoczonych i innych zabezpieczeń prawnych powinna u każdego człowieka ceniącego wolność mrozić krew w żyłach. To główny powód, dla którego piszę tę książkę. Chcę ostrzec świat przed niewidzialną wojną, którą prowadzą Chiny i ich strategią zdominowania całej planety poprzez koncentrację na sześciu strefach wpływów: gospodarce, wojsku, światowej dyplomacji, technologii, edukacji i infrastrukturze.

Chiny są blisko osiągnięcia celu, jakim jest realny wpływ na polityków i korporacje Stanów Zjednoczonych. Jeśli tak się stanie, podstawowe wolności, które bierzemy za pewnik, czyli: możliwość krytycznych wypowiedzi na temat polityka lub programu rządowego, publikowanie politycznych oświadczeń, składanie skarg o nadużycia rządowe lub nieefektywność rządu, uczenie się wybranego przedmiotu, śpiewanie dowolnych tekstów, oglądanie jakiejkolwiek strony internetowej (bez względu na ideologię, którą reprezentuje) zostaną zaatakowane.

Jeśli chodzi o gospodarkę, to nadal będzie ulegać erozji, gdyż KPCh skutecznie wykorzystuje nasz własny kapitał przeciwko naszym interesom. Warunki handlowe będą mniej korzystne. A towary produkowane w Chinach jeszcze bardziej zaleją nasz rynek, pogłębiając dysproporcję handlową, bardziej sprzyjającą interesom KPCh. Rynek pracy i średnie płace będą nadal ulegać stagnacji. Nasi najlepsi i najzdolniejsi ludzie będą rekrutowani przez chińskich właścicieli firm, które, jak ostatecznie zobaczymy, są własnością KPCh.

Amerykańscy politycy, którzy próbują blokować rywali sprzyjających KPCh, będą walczyć z agentami kupowanymi i opłacanymi przez KPCh, wykorzystującą swoje nieograniczone fundusze, by wpływać na plany Waszyngtonu.

Równie przerażający jest fakt, że KPCh używa swoich autorytarnych wpływów, by przeinaczać, zacierać fakty historyczne – pisać historię od nowa.

Wśród naukowców badających niepokojąco zmanipulowane fakty historyczne powstało nowe pojęcie: Ludowa Republika Amnezji. Era digitalizacji sprawia, że edycja historii i tworzenie narodowych amnezji to tylko kwestia wycinania, wklejania i usuwania. Fascynujące badanie Glenna Tifferta w książce pod tytułem Peering Down the Memory Hole (pol. tłum. spoglądając w dziurę pamięci) dokumentuje, że poprzednie wydania chińskiego czasopisma prawnego zostały opublikowane na chińskiej platformie cyfrowej do badań akademickich bez konkretnych artykułów ujawniających ataki na ideę rządów prawa.

Te ataki stały się teraz niewygodną prawdą, gdyż Chiny starają się przedstawiać siebie jako państwo sprawiedliwe i przestrzegające prawa. Wybielanie historii wymaga, by te fakty usunąć.

„Mówiąc najprościej – pisze Tiffert – chiński rząd wykorzystuje technologię, by ukradkiem eksportować reżim cenzury krajowej za granicę poprzez manipulowanie tym, jak obserwatorzy poza granicami rozumieją ich przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, pozyskując ich – bez ich zgody – do alarmującego projektu sterylizowania niewygodnej historii i szerzenia na globalną skalę własnej narracji”.

Jeśli Chiny osiągną wszystkie swoje cele, to rezultatem końcowym będzie pozbawienie Stanów Zjednoczonych Ameryki wartości, które je ukształtowały. Będą to dystopijne efekty, które już wiszą nad nami. Nie chodzi o to: czy, ale o to: kiedy, chyba że podejmiemy środki zapobiegawcze. Już od dziesięcioleci strategie KPCh są wdrażane na całym świecie, a szczególnie intensywnie teraz – pod głodnym władzy obecnym przywódcą Xi Jinpingiem, który stara się przyspieszyć tempo rozwoju swojej strategii, dążąc do zajęcia pozycji światowego lidera technologii, by zawładnąć rynkiem telekomunikacji i eksportować totalitarny system kontroli społecznej przywódcom rozwijających się krajów.

Ta książka nie ma na celu jedynie podniesienie alarmu. Jest wezwaniem do broni i szczegółową instrukcją, w jaki sposób Stany Zjednoczone i reszta wolnego świata mogą walczyć i zwyciężyć w tej niewidzialnej wojnie prowadzonej przez Chiny. Mam nadzieję, że możemy zachować idee, które przyświecały naszemu narodowi, jak i całemu wolnemu światu przez prawie 250 lat, czyli to, co Franklin Delano Roosevelt i Winston Churchill określili mianem czterech podstawowych wolności ujętych w Karcie Atlantyckiej: wolność mowy, wolność wyznania, wolność od niedostatku[1] i wolność od strachu[2].

Traktuj więc Czytelniku tę książkę nie tylko jako bazę, instrukcję krok po kroku, w jaki sposób KPCh prowadzi wojnę i jak powstrzymać jej marsz w kierunku kontroli nad Zachodem, ale również jako przerażające ostrzeżenie. Jeśli natychmiast i zdecydowanie nie zareagujemy, by ochronić naszą gospodarkę, nasze bezpieczeństwo, nasze instytucje i nasze wolne społeczeństwo, to stoczymy się, i podobnie jak Chiny, staniemy się społeczeństwem koszmarnie dystopijnym. Obce totalitarne państwo będzie monitorować nasze życie, nasze myśli. A jeśli nie spodoba im się to, co będziemy robić, myśleć lub mówić, to podejmą odpowiednie kroki przeciwko nam.

Niektórzy cynicy oskarżą mnie o bycie panikarzem. Ci ludzie mają ten sam problem, który i ja kiedyś miałem. Przeanalizowałem, dlaczego byłem tak nieświadomy agresji KPCh i dlaczego reszta świata wciąż tkwi w tej rzeczywistości. Obecnie przypisuję to częściowo pysze, naszej pewności siebie i zaufaniu do naszego systemu. Przekonanie, że model społeczno-ekonomiczny Ameryki, jej machina wojenna i model polityczny są najlepsze na świecie sprawiło, że głęboko ufamy, iż możemy sprostać każdemu wyzwaniu.

Ta pewność okazała się krótkowzroczna. Nasza nieświadomość wciąż jest duża a może nawet powiększa się, ponieważ nasi przeciwnicy to znakomicie wyszkoleni, zawodowi kłamcy.

Oślepieni chciwością i marzeniem o globalizacji zostaliśmy przekonani, że wolny handel automatycznie łamie kajdany autorytaryzmu i toruje drogę do demokracji. Obietnice taniej siły roboczej, tanich towarów i gwałtownie rosnących cen akcji oczarowały nas. Wyrzekliśmy się dominacji na rynku i roli eksperta w produkcji, zrezygnowaliśmy z naszej niezależności i zdradziliśmy naszych własnych obywateli, pozbawiając ich pracy.

I zostaliśmy zrobieni w konia, bo inwestowanie w autorytarne państwo, które nalega, by pieniądze nigdy nie opuszczały kraju, to w rzeczywistości zgoda na plądrowanie naszych portfeli, a raczej zezwolenie na rabunek państwowego skarbca.

Ameryka, inne narody zachodnie i wszystkie demokratyczne kraje stoją obecnie przed największym wyzwaniem od czasów II wojny światowej, mającym najpoważniejsze implikacje dla Stanów Zjednoczonych i świata w ogóle. Mam nadzieję, że ta książka wywoła tak bardzo teraz potrzebną reakcję. Modlę się, by spełniła swoją rolę – jeszcze nie jest za późno, żeby zatrzymać ten totalitarny czołg, tę niewidzialną wojnę prowadzoną przeciwko nam wszystkim.

[1]Freedom from want (ang.) – Wolność od pragnienia. Nie oznacza chciwości a jedynie fakt, że ludzie aby byli produktywnymi członkami społeczeństwa, muszą mieć zapewnione pewne minimum do godnej egzystencji. Programy, które to zapewniają to np. ubezpieczenie społeczne, pomoc dla dzieci – posiłki w szkołach czy gwarancja depozytów w bankach.

[2]Freedom from fear (ang.) – oznacza prawo do życia bez obawy, że rząd, wojsko, policja i sąsiedzi będą postępować niedemokratycznie.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

TOTALNA WOJNA

wykorzystujące wszystko działania wojenne

Przez około dwanaście miesięcy, pomiędzy rokiem 2016 a 2017, zabiegałem o jeden z większych waszyngtońskich think tanków, próbując skłonić go do podjęcia analizy wpływu Komunistycznej Partii Chin na sektor korporacyjny Stanów Zjednoczonych. Chciałem, by szanowana instytucja pozapartyjna, rzuciła światło na działanie KPCh. Jakie metody stosują chińscy dyplomaci, inwestorzy i przedsiębiorcy by manipulować naszymi liderami przemysłu? Czy budują sojusze z członkami zarządu? Jakie segmenty przemysłu są dla nich najcenniejsze? Do jakiego stopnia zakorzenili się w amerykańskim biznesie? A co ważniejsze, jak udało im się przekonać amerykańskie firmy do działania w interesie Chin, a nie naszym?

Moje oczekiwania były sprecyzowane. Ta organizacja klasyfikowała się w pierwszej piątce amerykańskich tink tanków. Była ceniona i szanowana za strategiczne plany w polityce, handlu międzynarodowym i bezpieczeństwie narodowym. Odbyłem z nimi kilka spotkań w celu omówienia projektu i byłem przekonany, że wszystko jest na dobrej drodze. Rozmawialiśmy o tym, jak ważne jest to badanie i jak mogłoby zmienić świat korporacji i inwestycji oraz w jaki sposób mogłoby doprowadzić do potrzebnej reformy strategii bezpieczeństwa narodowego. W końcowej deklaracji intencji zapewniłem również finansowanie tego przedsięwzięcia. Zorganizowałem fundatorów, którzy mieli pokryć koszty przeprowadzenia tej analizy tak, by nie obciążały one organizacji.

Moja kampania zyskała na popularności. Miałem przekonujący projekt analizy wielkiej wagi i znalazłem pieniądze na jego realizację. I pewnego piątku otrzymałem wiadomość, że szef Instytutu zgodził się, dał zielone światło na te badania. Byłem podekscytowany.

Trzy dni później, w niedzielny wieczór, prezydent tego think tanku, kluczowy znawca przedmiotu w rejonie Waszyngtonu, wielce ceniony podczas pełnienia swoich funkcji w rządzie, jak również na obecnie zajmowanym stanowisku dającym mu władzę i wpływy, obdzwonił fundatorów projektu.

„Nie jestem pewien, czy badanie jest dla nas odpowiednie” – powiedział im, i nie podając żadnego innego wyjaśnienia, zamknął tym samym projekt. Dopiero, gdy zobaczyłem kto zasiada w radzie nadzorczej tej organizacji, zrozumiałem jaki był powód jego decyzji. Darczyńcami były największe szychy wśród kochających Chiny elit Waszyngtonu i Wall Street, w tym przynajmniej jedna znana na całym świecie postać i mnóstwo inwestycyjnych miliarderów. Badanie nie było odpowiednie ponieważ ludzie, którzy zebrali pieniądze na ten think tank, sami czerpali zyski z Chin. To ci sami ludzie, którzy odmawiają konfrontacji mimo przerażającej liczby ujawnionych horrorów, jakich ludzie doznają na terenie Chin, trudnych do przeoczenia nagłówków gazet na temat grabieży organów od więźniów sumienia, internowania dwóch milionów Ujgurów, muzułmańskiej ludności w obozach koncentracyjnych i barbarzyńskiego dążenia do pozbawienia milionów obywateli Hongkongu ich praw obywatelskich.

Ten incydent z think tankiem nie był odosobnionym przypadkiem.

Gdy w 2017 roku objąłem funkcję członka Rady Bezpieczeństwa Narodowego (NSC) w Białym Domu, podjąłem się misji nawiązania kontaktu z wieloma wiodącymi think tankami, organizacjami pozarządowymi oraz firmami prawniczymi, audytowymi i public relations, które miały do czynienia z Chinami. Niecierpliwie oczekiwałem ich pomocy w ujawnieniu wpływów rządu Pekinu i w sankcjonowaniu jego nielegalnych zachowań. Dodatkowo miałem nadzieję, że pomogą mi w poszukiwaniu strategicznego rozwiązania, jak przeciwdziałać jawnym nadużyciom gospodarczym Chin.

Raz za razem byłem odprawiany.

Ludzie z tych organizacji rozmawiali ze mną i wielu z nich podzielało moje zdanie, twierdzili jednak, że nie mogą pomóc. Ci najbardziej szczerzy mówili, że mogłoby to rozgniewać ich chińskich darczyńców i klientów biznesowych. Lista organizacji, które oficjalnie odmówiły współpracy na ścieżce służbowej, była szokująco długa. Znajdowały się na niej najbardziej prestiżowe nowojorskie firmy prawnicze. Wsparcia odmówiły organizacje, których misją było promowanie demokracji, wolności i praw człowieka.

Zrozumiałem ironię sytuacji. Byłem zdeterminowany edukować Amerykę, ujawniając, jak Chiny wykorzystują kapitał do wywierania wpływu na rządy i instytucje na całym świecie, w celu osiągania korzyści zarówno ekonomicznych jak i politycznych.

Instytucje te były już pod wpływem tego kapitału i z obawy o utratę darowizn oraz lukratywnych kontraktów nie zdecydowały się na pomoc w ujawnieniu strategii KPCh.

W rzeczywistości były manipulowane przez obcy rząd, będący największym wrogiem Ameryki.

Z początku podejrzewałem, że KPCh spiskuje i zawiązuje sojusze z elitami Ameryki by infiltrować Stany Zjednoczone. Wielu naszych przywódców politycznych uważa Chiny za partnera, mimo że KPCh wypowiedziała wojnę Zachodowi. Amerykańscy superbrokerzy po prostu nie zdają sobie sprawy z daleko idących konsekwencji dzisiejszego szybkiego bogacenia się na Chinach. Nasze skomplikowane stosunki z Chinami powinny zaalarmować i przerazić patriotów ze wszystkich stronnictw politycznych.

Ten sojusz jest bezstronny: główne postaci zarówno po prawej jak i po lewej stronie współpracując z Chinami dały się nabrać na szybkie zyski. Jednym z zaskakujących graczy jest lider większości w Senacie Mitch McConnell, znany przeciwnik tendencji obronnych Trumpa, którego cała rodzina jest ściśle powiązana z najpotężniejszymi ludźmi w Chinach. W 1993 roku McConnell ożenił się z Elaine Chao, sekretarzem Departamentu Pracy w gabinecie George’a W. Busha a obecnie pełniącą funkcję sekretarza Departamentu Transportu. Jej ojciec, James Chao, potomek potężnej rodziny specjalizującej się w transporcie uczęszczał na Uniwersytet Jiao Tong w Shanghaju z Jiang Zeminem – sekretarzem generalnym Komunistycznej Partii Chin w latach 1989–2002. James Chao przeniósł się z rodziną najpierw na Tajwan, a następnie do Stanów Zjednoczonych, gdzie w 1964 roku założył Grupę Foremost, specjalizującą się w transporcie, handlu i finansach. On i jego stary kolega ze szkoły, Jiang, pozostali w kontakcie. Podobno, gdy Jiang został prezydentem Szanghaju, Chao złożył zamówienie na budowę dwóch statków w tamtejszej państwowej stoczni.

Gazeta „South China Morning Post” z 16 maja 2001 roku ujawniła, że obaj panowie regularnie się spotykali a „...powiązania biznesowe Chao z Pekinem pogłębiły się, gdy zaczął czarterować swoje statki gigantom z Chin kontynentalnych, takim jak Cosco i Sinotrans”.

Te powiązania są bardzo niepokojące. Członkowie rodziny Elaine Chao – w tym jej ojciec, James i siostra Angela, obecnie CEO Foremost – na przestrzeni lat przekazali na kampanie McConnella darowizny o wartości przynajmniej 1 miliona dolarów. „New Yorh Times” w artykule z 2 czerwca 2019 roku opisał, w jaki sposób rodzina Chao skorzystała na biznesie z Chinami. Raport Finansowy Senatu z 2008 roku na temat McConnella ujawnił, że on i jego żona, otrzymali prezent o wartości 5 do 25 milionów dolarów. Rzecznik prasowy McConnella powiedział prasie, że ten wartościowy prezent jest spadkiem po zmarłej matce Chao. A Kathleen Clark, profesor prawa i ekspert antykorupcyjny na Washington University w St. Louis, powiedziała w „New York Timesie”: „To rodzina z powiązaniami finansowymi z rządem, który jest strategicznym rywalem. Rodzi się pytanie, czy te rodzinne i finansowe więzi wpływają na Chao, gdy podejmuje decyzje lub udziela porad w sprawach planów zagranicznych i bezpieczeństwa narodowego, które dotyczą Chin”.

Tymczasem McConnell sam także poszerzył więzi osobiste. Gazeta „South China Morning Post” w 2001 roku napisała: „Pani Chao i pan McConnell pobrali się w lutym 1993 roku, a w grudniu para spotkała się w Pekinie z panem Jiang Zeminem, na spotkaniu obecny był również ojciec pani Chao”.

Teść Mitcha McConnella to człowiek, który dorobił się niezliczonych milionów. Jest prawdopodobne, że zarobił te miliony po części dzięki bliskim relacjom z sekretarzem generalnym Chin. Tymczasem w 2016 roku, zaledwie kilka dni po wyborze Trumpa na prezydenta USA, zarząd Banku Chin ogłosił, że szwagierka McConnella, Angela Chao została mianowana na stanowisko „non-executive director” (pol. tłum. dyrektor-konsultant banku). Jest to jej drugie znaczące stanowisko w Chinach, gdyż wcześniej zasiadała, wraz z ojcem, w zarządzie CSSC Holdings – pisze o tym Peter Schweizer w książce Secret Empires (pol. tłum. tajne imperia). Nawiasem mówiąc, CSSC to Chińskia Państwowa Korporacja Przemysłu Okrętowego, największy producent jednostek obronnych w Chinach. Zastanówmy się, czy nie jest alarmującym fakt, że szwagierka przewodniczącego Senatu spotyka się z liderami korporacji największego biznesowego przeciwnika Ameryki – i zasiada w zarządzie chińskiego banku narodowego. Powinno to stanowić poważny problem dla każdego, kto wierzy w dobre zarządzanie, ale właśnie taki dostęp jest dla KPCh wymarzonym narzędziem do wywierania swoich wpływów. Czy ktoś w administracji G. W. Busha zastanawiał się nad tym, że ich sekretarz Departamentu Pracy, Elaine Chao, piastująca to stanowisko w czasach, gdy z amerykańskiego rynku zaczęły znikać miliony miejsc pracy, jest przyjaciółką rodziny prezydenta Chin?

Co gorsza, córka mężczyzny, który zarobił miliony na transporcie towarów z Chin, świadcząca przysługi prezydentowi Chin, nadzoruje obecnie transport w USA. To jest szokujące, zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę, że obecnie Chiny dążą do kontroli i dominacji nad światowym przemysłem transportowym i lotniczym. Powiązania jej rodziny z Chinami – finansowe, historyczne i emocjonalne – otwierają możliwość ewentualnych nacisków na jej męża.

Równie splamieni są demokraci. Według książki Secret Empires, Hunter Biden, syn byłego wiceprezydenta Joe Bidena, współpracując z Bankiem Chin, stworzył fundusz inwestycyjny o wartości miliarda dolarów o nazwie Bohai Harvest RST. Schweizer ujawnia również, że na początku grudnia 2013 roku Hunter Biden poleciał z ojcem samolotem Air Force Two do Chin. Podczas gdy wiceprezydent spotykał się z przywódcami KPCh, Hunter mógł odbywać własne spotkania; około dziesięć dni po wizycie w Pekinie, została sfinalizowana umowa na miliard dolarów w funduszach, wsparta przez chiński rząd. 7 lipca 2019 roku, artykuł w „New Yorkerze” informował, że „umowa została podpisana przed podróżą” a licencja biznesowa „została sfinalizowana wkrótce po powrocie”. Wszystko, co dotyczy tej umowy – uczestnicy, czas, kwota, śmierdzi nielegalnymi wpływami zarówno strony chińskiej jak i nieczystej gry syna głównego gracza.

Jak napisał Schweizer 11 maja 2019 roku w artykule dla „New York Post”: „Było to bezprecedensowe porozumienie: rząd jednego z najgroźniejszych konkurentów Stanów Zjednoczonych rozpoczyna biznes z synem jednego z najpotężniejszych decydentów Ameryki”.

O dziwo, nie wygląda na to, aby Joe Biden widział jakikolwiek problem w wyborze partnerów biznesowych swojego syna ani w tworzeniu przez takie oferty wypaczonej perspektywy zezwalającej na potencjalną korupcję, zakup dostępu, przywileje elit, nie wspominając już o niewłaściwym wykorzystaniu Air Force Two. Weźmy pod uwagę, że Biden był już od dziesięcioleci fanem Chin i aktywnie dążył do tego aby w 2001 roku Chiny otrzymały status stałego partnera handlowego. Ostatnie wypowiedzi Bidena podczas jego kampanii wyborczej ujawniają, że jest on całkowicie nieświadomy strategicznych, długoterminowych działań wojennych Chin, prowadzonych przeciwko Zachodowi. „Jak Chiny mogą odebrać nam chleb? Człowieku pomyśl” – powiedział. „Nie potrafią nawet poradzić sobie z faktem, że mają taki wielki podział pomiędzy Morzem Chińskim a górami na.... zachodzie. Nie potrafią sobie poradzić z olbrzymią korupcją, która toczy ich system. ...To nie są źli ludzie, ale proszę! Oni nie są dla nas żadną konkurencją”.

Gdy państwo daje do zainwestowania twojemu synowi i jego partnerom biznesowym miliard dolarów, to trudno myśleć o nich jako o konkurencji. Ale mydlenie Amerykanom oczu by złapali się na tego rodzaju krótkowzroczne myślenie jest częścią głównej strategii Chin.

To przykład jak niebezpiecznie przeniknęły i wtopiły się Chiny w elity polityczne Ameryki. Chiny również zahipnotyzowały tak zwanych magików z Wall Street. Zarządy największych funduszy inwestycyjnych stały się największymi fanami Chin. Stephen Schwarzman, dyrektor generalny Blackstone Group i Ray Dalio, współprzewodniczący ogromnego funduszu hedgingowego o nazwie Bridgewater, stale oceniają Chiny jako niewątpliwie pozytywną siłę ekonomiczną. Ich oczekiwanie hossy jest zrozumiałe, gdyż podstawowym motywem jest ich własny zysk. Prowizje wypracowane na bilionowych transakcjach oraz sprzedaży obligacji są zawrotne: według departamentu analiz regionalnego oddziału Rezerwy Federalnej w St. Louis dochody z pośrednictwa obrotu papierami wartościowymi w roku 2017 wyniosły 147 miliardów 917 milionów dolarów. W tym kontekście, promocja obrotu chińskimi akcjami i obligacjami znacząco zwiększa zarobki pośredników. Chiny bardzo często występują jednocześnie jako makler oraz klient giełdy na Wall Street. Według indeksu giełdowego Don Jones chińskie przedsiębiorstwa – włączając w to CIC, Chińską Korporację Inwestycyjną oraz Państwową Administrację Rynku Wymiany Walut, które są agencjami rządowymi – zainwestowały miliardy w fundusze hedgingowe zarządzane przez Bridgewater.

KPCh zaczęła stosować te praktyki również w świecie technologii. Ray Bingham, były członek zarządu giganta technologicznego Oracle, jak również prezes wykonawczy amerykańskiej firmy produkującej chipy, Cypress Semicondactor Corporation, w 2016 roku został zatrudniony przez Canyon Bridge, prywatną spółkę kapitałową China Reform Faund Management, która jest chińską państwową firmą inwestycyjną. Według listu wysłanego do udziałowców firmy Cypress, Bingham otrzymał 1,2 miliona dolarów premii za podjęcie decyzji o przejściu z Canyon Bridge, pensję w wysokości 2 milionów dolarów oraz 20 procentową premię motywacyjną wyliczoną na podstawie zysków wypracowanych przez Canyon Bridge („udziały w akcjach” oznaczały, że partner otrzyma prowizję bez względu na to, czy w jakikolwiek sposób przyczynił się do zawarcia transakcji). Zatrudniając kogoś, kto czuje ten biznes i rozumie technologię tak jak Bigham, Chiny znalazły kolejny sposób by utorować sobie drogę do strategicznych przejęć i pozyskania kluczowych technologii. Jak można było się spodziewać, pierwszym posunięciem Binghama była próba kupienia jego pierwszej korporacji. Transakcja ta została zatrzymana ze względu na bezpieczeństwo narodowe.

To zaledwie kilka znanych przykładów, jak Chiny wplatają się zarówno w amerykańskie elity jak i kręgi politycznych tudzież finansowych decydentów naszego kraju i na całym świecie. To oni sprawiają, że współpraca z Chinami się zacieśnia. Te decyzje mają bezpośredni i brutalny wpływ na amerykańskich obywateli.

Innymi słowy w latach 2001–2017 zgodnie z badaniem przeprowadzonym przez Instytut Strategii Ekonomicznej (EPI) pt. „The China Toll Deepens” (pol. tłum. „straty spowodowane przez Chiny wciąż rosną”) – z powodu naszej współpracy z Chinami zniknęło 3,4 mln amerykańskich miejsc pracy. Od tamtego czasu zgodnie z DPI rosnący deficyt handlowy Ameryki jeszcze się powiększył a wpływ tej nierównowagi jest katastrofalny. Analiza pokazuje, że prawie 75 procent zlikwidowanych miejsc pracy w latach 2001–2017 stanowi 2,5 miliona w sektorze produkcyjnym (dane uzyskano odejmując ilość straconych miejsc pracy z powodu importu od ilości miejsc pracy stworzonych w sektorze eksportu). Zastraszającą liczbę pozbawionych pracy Amerykanów, można porównać do populacji Houston. Gdy Amerykanie myślą o ciężkich czasach to przywołują wielki kryzys w latach trzydziestych ale zgodnie z Information Technology & Innowation Fundation (pol. tłum. fundacja technologii informacyjnej i innowacyjnej) w latach dwutysięcznych „utrata miejsc pracy w produkcji (5,7 mln) jako część całkowitego rynku pracy w produkcji wyniosła 33 procent, co przewyższa spadek ilości miejsc w czasie wielkiego kryzysu, który wynosił 30,9 procent!”

Badanie EPI jest pełne innych niepokojących danych, w tym np. podaje, że deficyt handlowy z Chinami w latach 2001–2011 obniżył dochody amerykańskich pracowników, na które miał bezpośredni wpływ, o 37 miliardów dolarów rocznie. Raport zawiera również wiele szczegółowych informacji na temat chińskich „praktyk zakłóceń handlu”, takich jak, „udzielanie dużych dotacji w przemyśle produkującym stal, szkło, papier, beton i przemysł energii odnawialnej jak również szybki rozwój przedsiębiorstw państwowych. Oba te zjawiska spowodowały ogromne nadwyżki mocy w szeregu tych sektorów. Ta nadwyżka zdolności produkcyjnej spowodowała nadwyżkę produkcji towarów znacznie przewyższającą popyt wśród chińskich konsumentów. Chiny rozwiązały problem nadpodaży, stosując ceny dumpingowe i zalewając swoimi towarami inne rynki, głównie w Stanach Zjednoczonych”.

Przywódcy polityczni i elity finansowe, o których wspomniałem, wszyscy mają jedną wspólną cechę: działali kierując się fałszywym założeniem, że nasze interakcje z Chinami są częścią normalnej konkurencji wolnorynkowej. Nie zdawali sobie sprawy, że KPCh nie przestrzega zasad prawa międzynarodowego i prowadzi wojnę, w której od dziesięcioleci stale przegrywamy. W rezultacie nasi obywatele, nasze miasta i nasz naród zostali poważnie pokrzywdzeni. Ryzyko dla naszego narodu wciąż rośnie – z każdą chwilą, gdy tylko przymykamy oko na kradzież miliardów dolarów w sferze własności intelektualnej i technologii, na lata piractwa i naruszania praw autorskich, na zamkniętą przez KPCh gospodarkę, na sztuczną wycenę własnej waluty, nieustające manipulowanie wpływami politycznymi i wiele innych praktyk, których dopuszczają się Chiny. To ciągłe przymykanie oczu, przybliża nasz naród do utraty wolności i niezależności.

Innymi słowy, nie zdajemy sobie sprawy, że przegrywamy w tej niewidzialnej wojnie.

Wykorzystujące wszystko działania wojenne

Ostatecznym celem Komunistycznej Partii Chin jest umacnianie się na każdym kroku – o czym, niestety, nie mają pojęcia kolaborujący z nią nawet najpotężniejsi ludzie świata biznesu i polityki. KPCh uważa, że największą przeszkodą, największym zagrożeniem, są Stany Zjednoczone Ameryki, o ile utrzymują pozycję światowego ekonomicznego i wojskowego lidera. Celem partii i jej największym wyzwaniem jest wyparcie Ameryki z tej pozycji na arenie międzynarodowej. Wskazują na to własne dokumenty KPCh.

Być może najważniejszym z tych dokumentów i najbardziej otwierającym oczy jest książka z 1999 roku o nazwie Unrestricted Warfare (pol. tłum. wykorzystujące wszystko działania wojenne). Napisana przez dwóch starszych pułkowników Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej, Qiao Liang i Wang Xiangsui, przedstawia liczne strategie pozwalające przechylić szalę na korzyść Chin na całym świecie. Książka ta powinna być lekturą obowiązkową dla wszystkich departamentów rządu USA i liderów biznesu, ponieważ określa, w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości, strategię stojącą za programami wdrażanymi na całym świecie przez Chiny. Oto krótki, mrożący krew w żyłach fragment:

Nowe zasady wojny to już nie jest „używanie siły wojskowej by zmusić wroga do poddania się czyjejś woli” ale raczej „wykorzystanie wszelkich środków, w tym siły zbrojnej lub nie zbrojnej, sił wojskowych lub nie wojskowych, i śmiercionośnych i nieśmiercionośnych środków zmuszających wroga do zaakceptowania czyichś interesów”.

Książka Unrestricted Warfare to nie jest lekka, fajna lektura. To ciężki, złożony materiał do przestudiowania, który łączy strategię z ekonomią, teorią społeczną i konkretnymi spostrzeżeniami na temat technologii. Jest jednak genialną i prawdopodobnie najważniejszą filozoficzną i strategiczną książką o działaniach wojennych dla naszego pokolenia. Po raz pierwszy została opublikowana w Chinach i powszechnie czytana wśród kadr KPCh. Jest dobrze znana wśród współczesnych naukowców zajmujących się Chinami. Ale być może z powodu jej dziwnej złożoności Zachód nie skojarzył jej strategicznych rozważań z chińską, często mylącą, niegroźną i uśmiechniętą dyplomacją.

Z czego zdaje sobie sprawę KPCh i co pokazuje Unrestricted Warfare, to fakt, że kraj nie potrzebuje już ogromnej armii w celu podbojów i opanowania populacji innego kraju, jego zasobów lub jego rządu. Potęga wojskowa jest tylko jednym ze sposobów wyrażania agresji, jednym z wielu sposobów na zdobycie władzy. Zdaniem Chin siła ekonomiczna wzmacnia wszystkie pola potencjalnego ataku. Innymi słowy, pieniądze wzmacniają wojsko, ale także każdą inną ofensywę, jaką tylko można sobie wyobrazić. Mogą być wykorzystane do wywierania wpływu na przywódców politycznych w obcych krajach, do uciszania idei i kupowania lub wykradania technologii. Można je wykorzystać do produkcji towaru po brutalnie niskich cenach i tym sposobem wypchnąć konkurentów z rynku lub osłabić gospodarkę rywali. Można je wykorzystać do wykształcenia armii naukowców, którzy wysłani do innych państw stworzą sieć, żeby pozyskać naukowy, technologiczny i inżynieryjny wywiad i stworzą rozpoznanie, które może być spożytkowane do umożliwienia sukcesu innym celom.

Patrząc z perspektywy kalkulacji w  Unrestricted Warfare, staje się jasne, że nasi przywódcy nie zrozumieli, że przywódcy KPCh wygłaszają jedynie pustosłowia o wolnym handlu i globalizacji, natomiast sami rażąco ignorują prawa rządzące wolnym rynkiem. Chiny z zadowoleniem przyjmują inwestycje, ale nie pozwalają inwestorom transferować zysków. Chińskie firmy weszły na rynki międzynarodowe na całym świecie, natomiast totalitarna KPCh nakłada na zagraniczne firmy rozwijające się w Chinach, wszelkiego rodzaju ograniczenia.

Od końca zimnej wojny przywódcy na Zachodzie działali zgodnie z teorią ekonomii, że wolny rynek prowadzi do większego bogactwa. Koncepcja ta połączyła się z czymś nazwanym teorią modernizacji, socjologiczną ideą zapewniającą, że demokracja jest bezpośrednim wynikiem wzrostu gospodarczego. Jak stwierdził Seymour Lipset, jeden z orędowników tej teorii, „im zamożniejszy naród, tym większe szanse na utrzymanie demokracji”.

Innymi słowy, wolny handel prowadzi do bogactwa, a bogactwo prowadzi do demokracji. Taka jest teza książki Thomasa Friedmana Świat jest płaski. I to ta teoria skłoniła amerykańskie elity do partnerstwa z Komunistyczną Partią Chin.

Widzicie, elity Ameryki rozumiały potęgę świata tak, jak Winston Churchill i Franklin Delano Roosevelt spisali to w dokumencie, który wciąż służy jako szablon dla porządku, który znamy. Karta Atlantycka, na jednej stronie, określiła zasady ładu pokojowego między państwami na następne siedemdziesiąt lat i dłużej, i będą one stanowić podstawę dla innych znanych instytucji, takich jak ONZ i WTO (Światowa Organizacja Handlu).

Chociaż karta ma osiem akapitów, to w rzeczywistości istnieją cztery zasady: 1) wolny rynek, 2) zasady demokratyczne, 3) rządy prawa, 4) samostanowienie. To cztery zasady, które według elit amerykańskich, mogą doprowadzić do ostatecznej demokratyzacji Chin.

Niestety, Seymour Lipset, podobnie jak wielu innych na Zachodzie, nie pojął totalitarnej natury Komunistycznej Partii Chin, dla której demokracja jest podstawowym zagrożeniem i dlatego wynalazła metodę, żeby rozpracować wolny rynek. KPCh wierzy, że może odwrócić sytuację na swoją korzyść, przekonując zachodnich przywódców, że przestrzega zasad ich świata, podczas gdy systematycznie pracuje nad ich podważeniem.

W 2017 roku, gdy chiński prezydent Xi Jinping udał się na doroczne Światowe Forum Ekonomiczne do stolicy globalizacji, szwajcarskiego Davos, powiedział: „Musimy pozostać zaangażowani w rozwój światowego wolnego handlu i inwestycji, promowanie liberalizacji handlu i inwestycji oraz ułatwienie poprzez otwarcie i odmawianie protekcjonizmu”.

Sednem sprawy jest to, że KPCh tak podstępnie a jednocześnie subtelnie i skutecznie wywiera wpływ, że wydaje się, jakby przyjmowała punkt widzenia Zachodu.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału:

Stealth War: How China took over when America’s elites slept

Copyright © 2019 by Brigadier General Robert Spalding (US Air Force, Retired)

Copyright © for the Polish edition by 01 MEDIA/Wydawnictwo JEDEN ŚWIAT, 2019

This edition published by arrangement with Portfolio, an imprint of Penguin Publishing Group, a division of Penguin Random House LLC.

Wszelkie prawa zastrzeżone, w tym prawo do powielania w całości lub w części w dowolnej formie.

Opracowanie graficzne i projekt okładki: GJ-studio Grażyna Janecka

Redakcja: zespół

Warszawa 2019

Wydanie pierwsze

Wydawnictwo JEDEN ŚWIAT

ul. Giewont 49, 02-829 Warszawa

www.jedenswiat.pl

info@jedenswiat.pl

ISBN 978-83-89632-84-5

ISBN 978-83-89632-85-2 ebook

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: konwersja@elib.pl

www.eLib.pl